تاريخ : پنجشنبه ششم مهر 1391 | 17:26 | نویسنده : موعود

هو النور

 

وزارت علوم و فن آوری

دانشگاه جامع علمی کاربردی

مرکز آموزش علمی کاربردی خانه کارگر

 

 

عنوان پروژه:  فشرده سازی فایلهای تصویری

فشرده سازی (Compression)، پردازشی است که با حذف اطلاعات اضافی، داده ها را به علایم دیجیتالی کاهش می دهد. این پردازش بسته به پهنای باند مورد نیاز برای انتقال داده ها و میزان فضای ذخیره سازی، آن را کاهش می دهد. اطلاعات دیجیتالی را می توان در هر نوعی که باشد، فشرده کرد. کاهش پهنای باند مورد نیاز امکان انتقال داده های بیشتری را در یک زمان واحد می دهد. فشرده سازی را می توان به دو گروه تقسیم کرد. با فقدان (با زیان) و بدون فقدان (بدون زیان). در فشرده سازی بدون فقدان، تصویر ذخیره شده بدون از دست دادن کمتیرن داده ای، خود تصویر است، اما در فشرده سازی یا زیان، تصویر ذخیره شده خود تصویر اصلی نیست، بلکه شبیه آن است و اطلاعاتی را از دست داده است.
● فشرده سازی بدون زیان
فشرده سازی بدون زیان با استقرار کامل و دوباره همه داده های اصلی که در تصویر اصلی وجود داشت، مشخص می شود. فشرده سازی یک سند، فشرده سازی بدون زیانی است که سند ذخیره شده باید درست همانند سند اولیه باشد، نه شبیه به آن. در دنیای بصری، فشرده سازی بدون زیان خود را در اختیار تصویرهایی که بخش زیادی از آنها یک رگ خاص دارد، مثل آسمان آبی، تصویرهای ساخته شده توسط کامپیوتر و محدوده هایی که تها با یک رنگ خاص پر شده اند و نکات قابل توجهی دربرندارند. مثل کارتون ها، گرافیک ها و انیمیشن سه بعدی هم از انواع فشرده سازی بدون زیان هستند.
یکی از انواع پر کاربرد و معمول در فشرده سازی بدون زیان ”کدگذاری مبتنی بر طول“ است که در گرافیک ها و تصویرهای ساخته شده با کامپیوتر استفاده می شود. این تصویرها بخش های وسیعی دارند که با رنگشان ثابت بوده و یا الگوهای یکسانی در آنها چندین بار تکرار شده است. در تصویرهای دیجیتالی، هر پیکسل از سه رنگ ترکیبی قرمز، سبز و آبی تشکیل شده و هر یک از این پیکسل ها ارزش خاصی برای هرکدام از رنگ ها دارد. بنابراین سه بایت اطلاعات برای هر یک از رنگ ها وجود دارد که در کنار هم معرف یک پیکسل است.
”کدگذاری مبتنی بر طول“ برخلاف ارزش های RGB برای هر پیکسل، خطوط اسکن را گروه بندی و طول بندی می کند. به گونه ای که برای پیکسل ها شناخته شده باشد. برای مثال، ممکن است بخشی از یک خط ویدیویی، ردیفی 25تایی از پیکسل های سیاه داشته باشد. این بخش طولی است که به صورت 0 و 0 و 0 و 25 کدگذاری شده است. این یعنی 25 پیکسل وجود دارند که هر کدام از یک چهارم R، یک چهارم G و یک چهارم B یا سیاه تشکیل شده اند. تصویر اصلی از 75 بابت تشکیل شده که (52 پیکسل سه بایتی) برای حفظ و نگهداری اطلاعات است. زمانی که از ”کدگذاری مبتنی بر طول“ برای فشرده سازی استفاده می کنید، می توانید اطلاعات موردنظر را در چهار بایت ذخیره کنید.
● فشرده سازی با زیان
تصویرهای ویدیویی که با دوربین گرفته می شوند، به طور معمول برای تکنیک های فشرده سازی بدون زیان مناسب نیستند، چرا که به ندرت پیش می آید که طول آنها برای ارزشگذاری های پیکسل ها مناسب باشد و بتوان میزان کارآیی تصویر را با بهره گیری از این تکنیک ها بالا برد. فشرده سازی ویدیوهای متحرک به طور معمول زیرمجموعه ای از فشرده سازی با زیان است. به کمک این روش، تصویر ذخیره شده مانند تصویر اصلی خواهد بود. زمانی که تصویر با زیان دوبره تولید می شود و یا از حالت فشرده بیرون می آید. اطلاعاتی که در زمان فشرده سازی وجود داشت، به طور کامل حفظ نخواهد شد. فشرده سازی با زیان برای اینکه بتواند عدم وجود اطلاعات را مخفی کند، اطلاعات موجود در مکان هایی را که چشم انسان به آن کمتر حساس است با سبب انتقاد کمتری از تصویر می شود، حذف می کند.
چشم انسان به تغییرات درجات روشنایی و نور، بیش از تغییرات رنگ (چه ظاهری و چه از نظر غنی سازی) حساس است. در گسترده رنگ ها، چشم انسان بیشتر به محدوده های زرد، سبز و آبی حساس است. چشم انسان همچنین به اشیاء متحرک حساس تر از اشیاء ساکن است. برای مثال خرگوش زمانی که می خواهد شکار کند ساکن و بدون حرکت می ایستد. چرا که به طور غریزی می داند چشم حیوانات دیگر به آنچه که حرکت می کند، حساس ترند تا آنچه که بی تحرک است. بنابراین اگر ساکن و بی تحرک باشد، امکان دید آنها را کمتر می کند.
در فشرده سازی با زیان، اطلاعاتی حذف می شوند که چشم انسان به آنها حساس نباشد یا حرکت چندانی نداشته باشند. در نمونه کارآمد فشرده سازی با زیان JPEG و MPEG است که هر یک از آنها را در زیر توضیح می دهیم.
● فشرده سازی JPEG
فشرده سازی JPEG توسط Joint Photographic Experts Group گسترش یافت که استاندارهایی برای فشرده سازی تصویرهای ساکن مانند عکس و گرافیک دارد. در فشرده سازی JPEG، داده های تصویر به دو بخش روشنایی و اطلاعات رنگدانه ای تقسیم می شوند.
JPEG از مزیت حساسیت بیشتر چشم انسان به تغییرات روشنایی نسبت به تغییرات رنگ استفاده کرده و نسبت به روشنایی موجود در تصویرها نمونه های بیشتری از اطلاعات کروم و رنگ را برمی گزیند. بدین ترتیب، اطلاعات رنگ بندی تا نصف کاهش می یابد. با کاهش کدگذاری اطلاعات زاید روشنایی موجود در تصویر، اطلاعات کلی نیز کاهش می یابند. سایر ارزش ها و اطلاعات باقی مانده ای که پایدار هستند درست همانند روش های فشرده سازی بدون زیان، کدگذاری می شوند.
● فشرده سازی JPEGهای متحرک
Motion JPEG یا M-JPEG گرفته شده از JPEG است و در فشرده سازی تصویرهای متحرک کارآیی دارد. این روش نسبت به هر یک از تصویرها، به عنوان یک تصویر ساکن نگریسته و سپس روی آن کار می کند. از آنجایی که تفاوت های کیفیتی از یک فریم به فریم دیگر کمتر از پنج درصد است، در فریم های نزدیک به هم تنها تغییرات اساسی به وجود می آید. زمانی که به هرکدام از تصویرها به عنوان یک تصویر واحد و نه تصویر متحرک ادامه دار می نگریم، به یک روش موثر در فشرده سازی تصویرهای متحرک می رسیم.
● فشرده سازی MPEG
فشرده سازی MPEG توسط Motion Picture Experts Group، گسترش یافت که استانداردهایی برای فشرده سازی تصویرهای متحرک دارد. تکنیک های MPEG موافتنامه هایی برای فشرده سازی، کدگذاری و کدبرداری اطلاعات ساخته است که در آنها تنها روش های کدگذاری مهم نیستند، بلکه قاعده ها و دستورالعمل ها طرز قرارگیری اطلاعات را نشان می دهند و می گویند که چه چیزهایی باید در داده ها وجود داشته باشند، اما در مورد روشی که اطلاعات توسط آن به دست می آید، هیچ توضیحی نمی دهند. این بدان معنا است که بدون ایجاد تغییرات دایمی در تجهیزات امروزی می توان پیشرفت هایی در زمینه تکنیک های کدگذاری داشت. در فشرده سازی MPEG,M-JPEG از بیشترین برتری ها در زمینه شباهت های بین فریمی برخوردار است و این به عنوان مهمترین و کلیدی ترین تکنیک فشرده سازی محسوب می شود.
● MPEG-1
هر خطی در هر زمینه ای از تصویرهای دیجیتالی که باشد، از 704 پیکسل تشکیل شده است. فشرده سازی MPEG-1، به ازاء هر یک فریم از ویدیو، یک زمینه در 352 پیکسل و به ازاء هر یک خط استفاده می کند. استفاده نیمی از وضوح به صورت افقی و خطوط اسکن یکی در میان به صورت عمودی تصویری یا وضوح تصویر یک چهارم را می آفریند. MPEG-1 یکی از ساده ترین روش های فشرده سازی تصویرهای متحرک است و در آن هیچ تجزیه و تحلیل دقیقی در مورد تصویرهای واحد یا چندتصویری که در کنار یکدیگر قرار می گیرند، وجود ندارد. روش فشرده سازی بر مبنای پردازشی ساده و ریاضی وار صورت می گیرد. بدین ترتیب یک پیکسل را به صورت یک دی میان روی خط های یکی در میان نمونه گذاری می کنیم.
● انواع MPEG
فشرده سازی MPEG-0 می تواند با بهره گیری از انواع گوناگون الگوریتم های کامپیوتری یا فرمول های ریاضی تصویرها را فشرده کند. این الگوریتم های متنوع به عنوان ابزار شناخته می شوند و می توان از ترکیب آنها برای فشرده سازی تصاعدی بدون از دست دادن کیفیت استفاده کرد. به بیانی دیگر، فشرده سازی MPEG-0 می تواند با بهره گیری از حدود چهار درصد اطلاعات ویدیو اصلی، تصویری با کیفیت خوب تولید کند. همچنین MPEG-0 انعطاف پذیر بوده و می تواند از روش های گوناگون اطلاعاتی، اندازه های تصویرها و کیفیت فشرده سازی حمایت کند. هر یک از فشرده سازی های MPEG که موفق بوده اند، (برای نمونه 7 و 5 و 4 MPEG) توانایی های بسیاری برای تشخیص اطلاعاتی که باید فشرده شوند، دارند. آنها همچنین می توانند با توجه به تصویر موجود، امکان فشرده سازی بیشتری را به تصویر بدهند. از انواع گوناگون تکنیک ها و روش های فشرده سازی MPEG می توان در کارهای کاربردی خاص استفاده کرد.
● پردازش MPEG
کار پردازش MPEG با بررسی سکانس هایی زا فریم های ویدیویی که به جریان ویدیویی معروف هستند، شروع می شود. اطلاعات زاید، کدگذاری و فشرده می شوند. سپس جریان ویدیویی فشرده شده در یک بیت کدگذاری شده و جاری می شود و بیت جاری ذخیره شده یا انتقال می یابد. سرعتی که اطلاعات پردازش می شوند. به سرعت بیت معروف است. زمانی که از داده ها استفاده می شود یا تصویر را به حالت اولیه و اصلی خود ذخیره می کنیم، داده ها کدبرداری شده و از حالت فشرده درمی آیند.
فشرده سازی MPEG از ترکیبی از دو برنامه گوناگون فشرده سازی، یعنی فاصله ای و موقتی استفاده می کند. فشرده سازی فاصله ای، داده های موجود در هر فریم ویدیویی را با حذف داده های زاید موجود در تصویر کم می کند. فشرده سازی موقت نیز تفاوت های موجود بین تصویرها را در زمان های گوناگون مقایسه کرده و در نهایت داده هایی را که معرف تغییرات هستند، ذخیره می کند. فشرده سازی فاصله ای برای ساخت تصویر میانی، از همان تکنیک های موچود در فشرده سازی JPEG استفاده می کند که فریم I نامیده می شود.
برخلاف فریم های موجود در فشرده سازی موقت، فریم های I تصویرهای ”مستقلی“ هستند که بدون نیاز به مراجعه به فریم ها قابل کدبرداری و نمایش هستند. فریم های I میان جریان ویدیویی پراکنده شده اند و کاربردشان به عنوان مرجع فشرده سازی موقت در میان فریم ها است. مرتب کردن آنها درست همانند حصارکشی (نرده کشی) است، چرا که فریم های I، معرف نقاط محدودی در حصار هستند، در حالی که فریم های موقتی حصارهای بیشتری را دربرمی گیرند.
فریم های فشرده سازی موقت که به فریم های B و P معروف هستند، شامل داده های حرکتی هستند که چگونگی تغییر نواحی فریم I بین فریم های میانی را بیان می کنند. فیرم های B و P نسبت به فریم های I اطلاعات کمتری دارند، چرا که تنها اطلاعاتی را درباره تغییراتی که بین فریم ها به وقوع پیوسته است، دربرمی گیرند و این از کارآمدترین بخش ها در کدگذاری MPEG است. نرخ فشرده سازی آن 25:1 است که سبب می شود در کیفیت عکس های فشرده نشده افت ایجاد نشود.
فریم های B,I و P در زیر بیشتر توضیح داده می شوند.
● فریم های I
فریم I (فریم میانی Intra)، فریمی است که تصویر را به صورت کامل و با تمام جزییات دربردارد و می توان از آن به عنوان مرجع فریم های دیگر استفاده کرد. فریم I به پیکسل های هشت قطعه ای (گروهی) تقسیم می شود. این قطعات پیکسلی در گروه های شانزده تایی که به قطعات بزرگتر معروف هستند، قرار می گیرند و سپس با بهره گیری از تکنیک های فشرده سازی JPEG فشرده می شوند. فریم های I بیشتر در زمان هایی ساخته می شوند که به آنها نیاز باشد یا تغییرات اساسی در محتویات تصویر صورت گرفته باشد که به طور معمول در جریان های ویدیویی، این اتفاق دو بار در ثانیه رخ می دهد
سرعت منتقل شده و داده ها را دریافت کنند تا تصویر را باز تولید کنند. سرعت و نرخ داده ها با نرخ بیت ها بنا به میزان پیچیدگی و کیفیت تصویر متغیر است. اگر تصویر پیچیدگی کمی داشته باشد یا کیفیت آن بالا نباشد، می توان از یک نرخ ثابت داده ها و بیت استفاده کرد. اما اگر تصویر پیچیده تر باشد یا کیفیت بالایی برای تصویر مورد نیاز باشد از سرعت های متغیر بیتی استفاده می کنیم تا نرخ کاهش یافته داده ها را زمانی که به کیفیت تصویر می پردازد، جبران کنیم.
● نرخ های مختلف Bit
اگرچه فایل ویدیویی با سرعت ثابت فریمی حرکت می کند، اما میزان داده های لازم برای کدگذاری هر فریم بنا به پیچیدگی صحنه ها متغیر است. زمانی که پیچیدگی موجود در تصویر متغیر است. سرعت متغیر بیت ها می تواند کیفیت تصویر را ثابت نگه دارد. هر بخش از تصویر، بررسی شده و سپس با سرعت دلخواه فشرده می شود. بخش هایی از تصویر که پیچیدگی کمتری دارند. با سرعت بیشتری فشرده می شوند. در حالی که پیچیدگی بخش های دیگر از میزان سرعت فشرده سازی می کاهد. انواع مختلف سرعت های بیتی، عملیات کدگذاری را سخت تر کرده و کار در زمان مقرر تمام نمی شود.
درست مانند روش IP، روش IBP نیز کارش را با فریم I شروع می کند. در مرحله بعدی آخرین فریم از GOP به عنوان نخستین فریم P استفاده می شود فریم P به فریم I و همچنین به بردارهای حرکت یکه زمینه پشتی و حرکت کامیون را توصیف می کند، اشاره می کند. در اینجا نیز همه ”سوراخ هایی“ را که در پس زمینه ایجاد شده اند، می توانید با گروهی از پیکسل های فریم I پر کنید. در این بخش فریم B با بهره گیری از بردارهای حرکتی که به اشیاء در حال حرکت اشاره دارد، ایجاد می شود. درست مانند روش IP حرکت و جابه جایی کامیون بخش های بدون پوششی را در زمینه پشتی مثل یک ”سوراخ“ باقی می گذارد با پر کردن ”سوراخ ها“ توسط گروهی از پیکسل هایی که در فریم I یا P وجود دارند، فریم B کامل می شود.
● نرخ های بیتی ثابت
سرعت های بیتی ثابت درجات گوناگونی و کیفیت تصویرها ایجاد می کنند. چرا که برای پیچیدگی تصویرها هیچ کاری جایز نیست. رسانه های گروهی همچون ماهواره و پخش های جهانی برای تجهیزات یانتقالی خود به سرعت های بیتی معینی نیاز دارید پخش زنده، ملاقات و نشست های ماهواره ای و در نهایت بازخوانی ویدیوهایی که فشرده شده اند، همه و همه به طول زمان واقعی برای فشرده سازی پیش از انتقال نیاز دارند.
نرخ های بیتی ثابت برای فشرده سازی تصویرها و زمان واقعی آنها کاربرد دارند، در حالی که سرعت های بیتی گوناگون از انجام این کار عاجز هستند.
● پروفایل ها و درجه بندی
با ترکیب ابزارهای B,I و P، به تکنیک های فشرده سازی پیشرفته و تازه ای می رسیم که به پروفایل معروف هستند. بنا به پروفایلی که استفاده می کنیم، کیفیت تصویرها هم تغییر می کنند. پروفایل ها را می توان به درجات کیفیتی تقسیم کرد، البته با توجه به ابزارهای فشرده سازی که استفاده می کنند و پارامترهای فیزیکی ویدیوهای فشرده شده برای مثال اندازه تصویر، وضوح و نرخ بیتی برای بیان کیفیت تصویرها چهار درجه از تعریف محدود (وضوح ویدیویی 4/1) تا تعریف بالا با حدود 1080 خط اسکن وجود دارد. هر یک از این درجه ها استانداردهای خاص خود را نسبت به ورودی ویدیویی دارند. برای مثال ویدیوی Standard Definition یا ویدیوی High Definition.
● پروفایل اصلی در سطح اصلی
می توان پروفایل ها و درجه های گوناگونی را با هم ترکیب کرده و هماهنگ ساخت تا گستره متنوعی شامل اندازه های گوناگون تصویرها، سرعت های بیتی و کیفیت کدگذاری را در اختیار گرفت. کارآمدترین آنها معروف به Main Level در Main Profile است (Main Profile. (MP& ML به معنی آن است که از هر یک از فریم های B,I و P می توان برای فشرده سازی استفاده کرد و Main Level بدین معنی است که وضوح تصویر برابر با 480٭720 پیکسل در NTSC است. سیستم های دریافت و ذخیره سازی I,B و P به اندازه ای انعطاف پذیر هستند که MP @ ML می تواند به تنظیم نرخ های بیتی بپردازد. کاهش نرخ بیتی سبب کاهش کیفیت تصویر خواهد شد. البته این در صورتی است که از ابزارهای کدگذاری پیشرفته برای جبران این کار استفاده نشود.
● کدگذاری و فشرده سازی ویدیویی
پس از تغییر علایم ویدیویی RGB به داده های رنگدانه ای و روشنایی، بخش رنگدانه ای تصویر را می توان با کمی افت در کیفیت تصویر فشرده کرد. کانال های RGB به روشنایی (Y) و دو کانال رنگی (B-Y و R-Y) تبدیل می شوند.
جدول بالا چگونگی دیجیتالی کردن برنامه را برای ویدیوی 4:2:2 نشان می دهد. برای هر چهار پیکسل روی خط اسکن، چهار نمونه دیجیتالی روی کانال روشنایی وجود دارد که تنها دو نمونه برای هر دوکانال رنگ بندی شده برداشته می شود. هر نمونه رنگی دو پیکسل در کنار خود دارد. در نتیجه، هر دو کانال رنگی در نصف وضوح کانال روشنایی، دیجیتالی می شود و داده های موجود برای آن دو کانال را تا پنجاه درصد کاهش می دهد. این کار سبب می شود که همه داده هایی که برای هر فریم ویدیوی مورد نیاز است تا 33% کاهش پیدا کند. نمونه 4:2:0 در نظر دارد کانال های رنگ بندی را یک قدم بیش از 4:2:2 جلو ببرد. اگر برای هر چهار پیکسل، چهار نمونه روشنایی و هیچ نمونه رنگی داشتیم، به نمونه 4:0:0 تبدیل می شد. البته مشخص است که اگر هیچ داده رنگی موجود نبود، تصویر شما سیاه و سفید می شد. اگر خطوط اسکن به صورت یک در میان در 4:2:2 دیجیتالی می شدند و خطوط میان آنها نیز روی 4:0:0 قرار می گرفتند، داده های رنگی از 4:2:2 خطوط اسکن به 4:0:0 خطوط اسکن متناوب می رسید، هر چند که میزان داده های موردنیاز برای توصیف فریم های ویدیویی کاهش می یافت.
● چگونگی عنوان گذاری را یاد بگیریم
آیا می خواهید به کارتان اعتبار دهید؟ چطور است که روی ویدیوهایتان عنوان بگذارید؟ این کار در پریمیر خیلی ساده و راحت صورت می گیرد.
1) در منوی FILE گزینه NEW و سپس TITLE را برگزینید.
2) پنجره جدیدی پدیدار می شود. حال در منوی سمت چپ این پنجره روی T کلیک کنید تا بتوانید در پنجره مربوط به آن نام دلخواه خود را تایپ کنید.
3) حالا تمام کاری که باید انجام دهید ذخیره نام عنوان در بخش Savethetitle است.
در اینجا به نکات بیشتری برای ایجاد عنوانی بهتر اشاره می شود:
▪ برای مشخص سازی سایزی که می خواهید فریم عنوانتان داشته باشد، دیمانسیون ها را در پیکسل ها تایپ کنید. برای مثال 320 افقی (h) یا 240 عمودی (V).
▪ حالت ظاهری:
نسبت ظاهری پیکسل ها را انتخاب کنید تا روی خروجی نهایی ویدیوی شما قرار گیرد.
▪ زمینه پشتی:
روی کادر موردنظر کلیک کنید تا رنگ خاصی برای پس زمینه پروژه خود انتخاب کنید.
اگر می خواهید رنگ زمینه پشتی در پریمیر قابل رویت باشد، Opaque را انتخاب کنید.
انتخاب گزینه Show Safe Titles نیز باعث نمایش محدوده های محافظ حرکت و محافظ عنوان NTSC می شود.
NTSC-Safe Colors را انتخاب کنید تا زمانی که عنوان در حال ارایه شدن است، رنگ های خارج از محدوده NTSC-Safe به صورت خودکار وارد محدوده NTSC-Safe شوند. احتمال اینکه این گزینه رنگ ها را خفه کند وجود دارد. اگر مشغول عنوان گذاری برای تلویزیون های NTSC هستید و این گزینه را انتخاب نکرده اید، احتمال اینکه رنگ های خارج از محدوده NTSC-Safe در خط اسکن تلویزیون ضعیف تر و درهم آمیخته تر جلوه کنند، بیشتر می شود.


CAM

ین نوع فیلم ها معمولا توسط یک دوربین ویدیویی دیجیتال در سالن سینماهای آمریکا ضبط می شوند . گاهی از یک سه پایه برای ثابت کردن دوربین در محل استفاده می شود ، ولی اکثرا استفاده از سه پایه ممکن نیست و در طول فیلم لرزش دوربین کاملا احساس می شود . حتی بعضی اوقات محل نشستن فرد فیلم بردار ثابت نیست و قسمتهایی از فیلم از زوایای دیگر فیلم برداری می گردد ! . این فیلم ها معمولا Crop شده اند و هنگامی که نوشته ای روی پرده نمایش داده شود ، این حالت مشخص می گردد (مثلا نیمی از نوشته دیده نمی شود) . صدا از طریق میکروفون خود دوربین ضبط می شود و خصوصا در فیلم های کمدی ، صدای خنده تماشاگران شنیده می شود . عمدتا کیفیت صدا و تصویر این ریلیز بسیار پایین است ولی گاهی در صورت خالی بودن سالن سینما ، صدای مفهوم تری ضبط می گردد . این ریلیز معمولا یک یا دو روز پس از اکران فیلم بر روی شبکه قرار می گیرد .


TeleSync یا TS
این نوع ریلیز از لحاظ کیفیت تصویر تقریبا شبیه CAM بوده لیکن صدای آن ، از یک منبع خارجی ضبط شده است (این منبع معمولا Jack خروجی هدفون در صندلی مخصوص افراد با شنوایی ضعیف در سینماهاست) . در صورت ضبط مستقیم صدا توسط دوربین به دلیل وجود نویز زیاد در محیط ، کیفیت نهایی قابل قبول نخواهد بود . اکثر اوقات این ریلیز در یک سالن خالی سینما با از پنجره اتاقک آپاراتچی سینما و به وسیله دوربین های حرفه ای تر گرفته می شود ، در نتیجه کیفیت تصویر اندکی بهبود می یابد . دقت کنید که خیلی از لینک هایی که در نام آنها TS دیده می شود ، در حقیقت CAM هستند و تنها عنوانشان عوض شده است پس در صورت وجود Sample برای فیلم ، قبل از دانلود کامل حتما نمونه را چک کنید .

TC

یک دستگاه “تله سینه” ، از روی نوار Positive فیلم (همان نوار آپارات در سینما) یک نسخه دیجیتالی ایجاد می کند . از لحاظ تئوری کیفیت صدا و تصویر این ریلیز باید خوب باشد ، ولی بسته به نوع دستگاه TeleCine و مهارت فردی که با دستگاه کار می کند ، عموما کیفیت ها نوسان دارد . در این نوع ریلیز ، نسبت طول به عرض (Aspect Ratio) کاملا صحیح است ( و فیلم کشیده شده یا Crop شده نیست) . مخفف TC را نباید با TimeCode اشتباه کرد . TimeCode شمارش گر زمانی است که در گوشه بعضی فیلم ها دیده می شود .

Screener یا SCR
معمولا پیش از اکران عمومی فیلم ها ، نسخه ای از فیلم بر روی نوار VHS ، به فروشگاه های ویدیویی و یا مراکز فرهنگی جهت کارهای تبلیغاتی و یا بررسی و نقد فیلم فرستاده می شود . نسبت ابعادی (Aspect Ration) این فیلم ها ، همواره ۴:۳ است (به صورت تمام صفحه) . یکی از مشکلات این نوع ریلیز ، پیغام هشداری است که بر روی این فیلم ها درج می گردد . این پیغام حاوی اطلاعات کپی رایت فیلم و پیگیری کپی برداری غیرقانونی از فیلم است . این پیغام معمولا در فواصل زمانی مشخص و برای چند ثانیه به نمایش در می آید (در مواردی در کل زمان فیلم نیز وجود دارد) . بسته به کیفیت و کارآیی ابزارآلات استفاده شده برای تهیه نسخه SCR ، فیلم ممکن است کیفیت خیلی خوب (کپی از نسخه Master) و یا کیفیت بسیار ضعیف داشته باشد . این فیلم ها عموما به صورت VCD یا حداکثر SVCD در آمده و روی شبکه قرار می گیرند .
DVD-Screener یا DVDSCRاین ریلیز ویژگیهایی شبیه Screener دارد اما نکته این است که در دو سه سال اخیر ، نسخه های پیش نمایش به صورت DVD (ولی یک DVD بدون اضافات و پشت صحنه ها و …) ارائه می شوند . در این نوع نیز اکثرا پیغام Ticker یا همان هشدار دهنده کپی رایت وجود دارد . DVDSCR ها ، اکثرا به صورت SVCD یا Xvid و DivX تبدیل شده و سپس روی شبکه قرار می گیرند .

DVD-Rip
یک کپی از نسخه DVD نهایی است که به بازار ارائه شده است . این ریلیز معمولا با اندکی فاصله از پایان اکران فیلم در سینماها ، در اینترنت پخش می گردد . اکثر DVD-Rip ها ، به صورت DivX یا Xvid تبدیل و ارائه می گردند .

R5
R5 مخفف Region 5 است . می دانید که در ریلیز DVD ها در جهان ، کل دنیا به ۵-۶ ناحیه تقسیم بندی شده است . به عنوان مثال Region 1 شامل کشورهای آمریکای شمالی ، Region 2 شامل اروپا و خاورمیانه و غیره . Region 5 هم کشور روسیه و کشورهای اروپای شرقی را شامل می گردد . یک تفاوت DVD ها در نواحی مختلف در Rating آنهاست ، مثلا صحنه های دارای خشونت یا Nudity در ناحیه خاورمیانه حذف می گردند . تفاوت دیگر زبان فیلم و زبان زیرنویس DVD است . در Region 5 ، همیشه DVD ها چند هفته زودتر به بازار می آیند (چون در این منطقه عموما اکران سینمایی همزمان با جهان وجود ندارد) . پس R5 از نظر کیفیت تصویر همانند یک DVD-Rip است ، ولی چون زبان دی وی دی های ناحیه ۵ ، انگلیسی نیست ، در ریلیز R5 ، صدای انگلیسی از یک منبع خارجی گرفته شده و روی فیلم سینک می گردد .

VHS-Rip
معمولا فیلم های ورزشی ، فیلم های اسکیت سواری و فیلم های P.O.R.N بر روی نوار VHS وارد بازار می شوند . این ریلیز نسخه دیجیتالی همان نوارهای VHS است .

TV-Rip
عبارت است از اپیزودهای مختلف سریال های تلویزیونی که توسط دستگاههای DVD ماهواره ای و یا از شبکه های کابلی آمریکا ضبط می گردند . در برخی از این نوع فیلم ها ، مثل مسابقات کشتی کج (یا کچ !!) ، در انتهای هر اپیزود ، مصاحبه ها ، پشت صحنه ها و حتی مسابقات غیر رسمی نیز نمایش داده می شود . واژه PDTV در لینک مربوط به سریال ها بسیار مشاهده می گردد . PDTV ها از طریق یک کارت کپچر دیجیتال در کامپیوتر ، به طور مستقیم دریافت و ذخیره می گردند ، لذا معمولا بهترین کیفیت را دارند . این ریلیز هم به صورت SVCD و هم به صورت Divx/Xvid یافت می شود.
WorkPrint یا WP
این ریلیز ، یک نسخه از فیلمی است که هنوز مراحل Post Production آن به پایان نرسیده است . در این نوع ، ممکن است برخی از صحنه ها و یا موسیقی ها و صداها موجود نباشند و کیفیت تصویر نیز از خیلی ضعیف تا بسیار عالی متغیر است . برخی از WP ها ، با نسخه نهایی تفاوتهای زیادی دارند (به عنوان مثال در نسخه WP فیلم مردان سیاهپوش ۲ ، به جای تمام هیولاها ، بازیگر با لباس تمام آبی قرار دارد !) . این ریلیز ، تنها برای کسانی مناسب است ، که حوصله منتظر ماندن برای نسخه کامل فیلم را ندارند و یا تشنه دیدن فیلم خاصی هستند .

Divx Re-Enc
این نوع فیلم ها ، در واقع حاصل تبدیل VCD اریجینال فیلم ، به یک فایل با حجم پایین (۱۵۰ الی ۲۵۰ مگابایت) از نوع Divx/Xvid هستند . عموما ، لینک های این ریلیز ، در فروم ها با ظاهری شبیه Film.Name.Group.1of2 دیده می شوند . دو گروه مشهور که Divx Re-Enc را تهیه و در شبکه پخش می کنند عبارتند از SMR و TND . این ریلیز اصولا ارزش دانلود کردن ندارد ، مگر اینکه شما بر داشتن فیلم ، با حجم پایین ، ولی با بهترین کیفیت ممکن اصرار داشته باشید .
Watermarksبسیاری از فیلم هایی که از طریق بلاگرهای آسیای شرقی در شبکه گسترش می یابند (که به Asian Silvers یا PDVD معروفند) ، در گوشه ای از تصویرشان ، نام گروه مسئول در خرید و پخش غیرقانونی فیلم به صورت یک حرف یا یک عبارت درج شده است . مشهورترین این عبارت ها ، Globe است که در گوشه اکثر ریلیزهای TV-Rip دیده می شود .
انواع قالب ها :
VCD
VCD یک قالب بر پایه فشرده سازی MPEG1 و دارای Bitrate ثابت ۱۱۵۰ کیلوبیت در ثانیه (kbps) و نیز رزولوشن ۳۵۲×۲۴۰ نقطه است . VCD ها اکثرا برای انتقال ریلیزهای با کیفیت پایین تر (screener, TC , TS , CAM) مورد استفاده قرار می گیرد ، برای اینکه کل فیلم حجم کمتری پیدا کند و بتوان مدت زمان بیشتری از فیلم را بتوان در یک دیسک جای داد . هم VCD ها و هم SVCD ها ، بر اساس دقیقه زمان بندی می شوند . و در حال حاضر ، دقیقا می توان ۸۰ دقیقه فیلم VCD را بر روی یک سی دی ۷۰۰ مگابایتی جا داد .
SVCD یا Super VCDSVCD قالبی بر پایه الگوریتم فشرده سازی MEPG2 بوده (همانند DVD) ، و می تواند نرخ Bitrate متغیری تا حداکثر ۲۵۰۰ کیلوبیت در ثانیه (kbps) داشته باشد . رزولوشن تصویر در این قالب ۴۸۰×۴۸۰ نقطه است لیکن حین پخش (توسط کامپیوتر یا دستگاه DVD-Player) ، نسبت ابعادی آن به ۴:۳ تبدیل می یابد (توجه دارید که رزولوشن ۴۸۰×۴۸۰ یک تصویر مربعی به ما میدهد ، ولی نسبت طول به عرض تلویزیون ها یا مانیتورهای عادی ۱/۳۳ و مستطیلی است) . با توجه به نرخ Bitrate متغیر ، مدت زمانی از فیلم SVCD که می توان بر روی یک CD جای داد ، متفاوت است ، و به طور معمول ۳۵ تا ۶۰ دقیقه فیلم SVCD روی یک CD جای می گیرد . برای رسیدن به کیفیت بهتر در SVCD ، در هنگام Encode کردن فیلم مادر ، از روش Multiple-Pass استفاده می شود . این روش زمان طولانی تری را می طلبد ولی حاصل آن ، فیلمی با حجم کمتر و کیفیت بهتر است .

XVCD/XSVCD
گاهی VCD و SVCD هایی هستند که از قوانین و مبانی استاندارد این قالب ها پیروی نمی کنند . در هر کدام از آنها ، ممکن است رزلوشن و یا Bitrate چیزی متفاوت از مقادیر استاندارد باشد . این نوع فیلم ها ، معمولا در کامپیوتر به راحتی به نمایش در می آیند ولی دستگاه های پخش کننده دیسک (DVD Player ها) ، عکس العمل های متفاوتی نسبت به آنها دارند (مثلا دستگاههای Philips آنها را بدون مشکل پخش می کنند ، ولی اکثر دستگاههای Sony فقط صدای این فیلم ها را پخش می کنند ) . این قالب معمولا توسط افرادی استفاده می شود که قصد ریلیز و پخش فیلم در اینترنت را ندارند ، و فیلم را برای آرشیو شخصی شان می خواهند.